W pogoni za szarą codziennością, każdy z nas zostawia gdzieś cząstkę siebie - czy warto tak "lecieć"???

Smutek jest częścią życia na ziemi, mam tylko nadzieje, że tylko tutaj.

Wspomnienia, żal, złość, roztargnienie, brak chęci ileż emocji w jednym człowieku może się narodzić i jak wiele może zburzyć i odbudować na nowo. Człowiek to skąplikowana maszyna...

           Uśmiecham się do Ciebie:)

Wstyd się przyznać, ale zapomniałam o tym, że prowadzę bloga... Czytając książkę, teraz do mnie wróciło, to, że jestem autorką kilku niezgrabnych notek na tej stronie:) Pewnie będzie nieskromnie to, co napisze, ale jestem dumna z tych kilku lat, niesystematycznej, ale dla mnie ważnej zbiorowości mych myśli, trochę to zawikłane. Te zapisane strony, są świadkami wielu chwil mojego życia, tych kolorowych i czarno-białych:) Aż trudno uwierzyć, że utrzymało się to tyle czasu.

I znów czuje pustkę, kiedy chcę napisać cos mądrego, to nigdy mi to nie wychodzi:D widocznie nie na tym ma polegać, prowadzenie bloga, to tylko sposób na podzielenie się tym, co dla mnie ważne, i chociaż dostęp mają do tego wszyscy, to tylko dla mnie ma to wyjątkowe znaczenie. To jest właśnie piękne:)

Pozdrawiam wszystkich blogowiczów;)

...słów nie trzeba, wystarczy jeden uśmiech i wszystko wydaje się być proste i piękne.                           Na to, co piękne warto czekać to, co nieznane warto odkrywać to, co ciekawe warto poznawać. Codzienności trzeba pozwalać się rozwijać, tak jak miłości, która jest najpiękniejszym darem, jaki mamy na ziemi:)

"...dobrze widzi się tylko sercem. Najważniejsze jest niewidzialne dla oczu."

Boisz się szczęścia

bo wiesz, że może przyjść cierpienie.

Boisz się miłości

bo wiesz, że może przyjść odtrącenie.

Boisz się nadziei

bo wiesz, że bywa złudna

Boisz się zaufania

bo wiesz, że zdrada panuje.